Szaleństwo Animacji - "Birth" (1984)

Lata 80-te to zdecydowanie mój ulubiony okres w historii anime. Nie tylko dlatego, że większość powstających w tym okresie produkcji wyglądała naprawdę bardzo ładnie. Również dlatego, że twórcy nie bali się eksperymentować, a sponsorzy dużo chętniej wykładali kasę nawet na te najbardziej popieprzone i ryzykowne pomysły. W efekcie powstało w tym okresie multum szalonych, nietuzinkowych produkcji, którym podobnych dziś próżno szukać. Jednym z takich tytułów jest zdecydowanie "Birth" - zwariowana i zjawiskowa animacja eksperymentalna, bijąca wykonaniem na łeb większość współczesnych anime.

Pewnego dnia piękna planeta Aqualoid zostaje zaatakowana przez tajemnicze mechaniczne istoty nazywane "Inorganic". Robotyczne kreatury bardzo szybko zmieniają ją w nieprzyjazne jakimkolwiek organicznym formom życia pustkowie. Istoty żywe nie dają jednak za wygraną i dzielnie opierają się wrednym kosmitom.
Podczas jednej ze swych wypraw, młody Nam znajduje tajemniczy miecz i natychmiast staje się celem ataku wszystkich Inorganic. Dlaczego maszynom tak bardzo zależy na tej broni? Czy to możliwe, że skrywa ona sekret, który umożliwi ich pokonanie?

Zacznijmy może od tego, że fabuła nie jest tym, dla czego powinno się "Birth" oglądać. Jest ona raczej szczątkowa i poprowadzona w sposób bardzo chaotyczny, przez co wielu wydawać się może pozbawiona sensu. Podobnie wygląda sprawa z postaciami - są to głównie zabawne karykatury, które mają śmieszyć swoimi dialogami i interakcjami i tyle. Nie przechodzą żadnego rozwoju, nie nawiązują żadnych głębszych relacji, ani też nie prowadzą ze sobą żadnych skomplikowanych dialogów. Dlaczego zatem powinniście się w ogóle "Birth" zainteresować, spytacie? Bo to fantastycznie wyreżyserowany i zanimowany film akcji! Pracowała przy nim ekipa cholernie utalentowanych animatorów, którym przewodniczył, wówczas jeszcze bardzo młody, Yoshinori Kanada, którego dzieła inspirują wielu animatorów po dziś dzień. Czym się wsławił, spytacie? Otóż to właśnie on swym dynamicznym i szalonym stylem animacji (który bardzo często odbiegał od tego, co było w oryginalnych storyboardach) sprawił, że chińskobajkowi animatorzy dostają tyle swobody w animowaniu i mogą przemycać do każdego niemal dzieła charakterystyczny dla siebie styl. Do zostania animatorem młodego Kanadę zainspirował sam Hayao Miyazaki, w szczególności jego praca przy kultowym shorcie eksperymentalnym - "Soratobu Yuureisen" z 1969 roku. Sam Kanada zainspirował zaś tak słynne w świecie animacji osobistości, jak choćby Imaishi Hiroyuki, który pracował m.in przy takich fenomenalnie animowanych hitach jak: "Change!! Shin Getter Robo - Sekai Saigo no Hi", "Dead Leaves", "Rebuild of Evangelion", "FLCL" czy też "Tengen Toppa Gurren Lagann".

Wróćmy jednak do samego "Birth". Jak na początku tekstu wspomniałem, pod względem wykonania bije ono na łeb lwią część dzisiejszych produkcji. Ktoś określił kiedyś "Birth" jako jedną długą scenę emocjonującego pościgu. Cholernie trafne! Geniusz Kanady widać tutaj w praktycznie każdej scenie. Liczne zabawy z perspektywą, eksperymentowanie z ilością klatek na sekundę, dynamiczna praca kamery, fenomenalne efekty eksplozji oraz gra świateł. Tego typu sekwencje byłoby strasznie ciężko zanimować przy użyciu współczesnej technologii, a pomyślcie sobie, że to wszystko było robione ręcznie, praktycznie bez udziału komputerów! Bomba!  OVA ta to jeden z najpiękniej, najpłynniej i najdynamiczniej zanimowanych filmów animowanych, jakie miałem okazję obejrzeć. Wszystko rusza się tak ślicznie i naturalnie, że ciężko jest oderwać wzrok od ekranu i zebrać szczękę z podłogi. Jedyne zastrzeżenie, jakie mam do animacji, to fakt że momentami jest ona nie do końca zsynchronizowana z dialogami postaci. Zdarzają się krótkie ujęcia, w których bohaterowie ruszają ustami, ale nie słychać nic lub ich wypowiedź zostaje puszczona z opóźnieniem, albo odwrotnie - postać ustami nie rusza, ale słychać wyraźnie jak gada.
Same projekty postaci są bardzo proste, można rzec wręcz karykaturalne, jednak wcale a wcale to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie - dodaje to całej bajce jeszcze więcej uroku. Zaskakujące jest też to, jak wiele ekspresji widać w mimice bohaterów. Ich twarze nigdy nie są statyczne, nieustannie rysują się na nich różnorakie miny, świetnie oddające ich nastroje. Bardzo spodobała mi się zwłaszcza Rasa - dziewczyna jest po prostu przepiękna, z czego sprawę zdawali sobie również sami twórcy - wiele ujęć bowiem koncentruje się na jej ślicznej buzi, czy też kształtnej pupie, która zresztą jest nawet tematem niektórych dialogów. I zanim powiecie, że znowu twórcy żerują na prymitywnych instynktach facetowskiej widowni - większość tych ujęć jest tu wstawiona w celach humorystycznych i parodystycznych, a i żadne z nich nie jest tak wulgarne, jak te spotykane w dzisiejszych głupawych erotycznych komedyjkach. Bardzo ładnie wyglądają też wszelkiej maści maszyny. Zarówno futurystyczne motocykle, jak i wielkie roboty czy okręty w "Birth" są wykonane z niezwykłą wprost dbałością o detale i cieszą oko. Zwłaszcza miłośnicy paneli kontrolnych będą wniebowzięci - jest tu ich istne zatrzęsienie, a dodatkowo odbijają się w nich nawet stojący nad nimi bohaterowie. No i nieźle prezentują się tła, zaskakujące pozytywnie swą różnorodnością. Mamy tu zarówno pustkowia, drobne osady, czeluście kosmosu, wnętrza ogromnych statków kosmicznych, czy też zdewastowane metropolie. Wszystkie utrzymane są w klimatycznych barwach i z odpowiednią dbałością o szczegóły.
Fantastyczna jest także muzyka, czemu ciężko się dziwić. Odpowiada za nią bowiem genialny Joe Hisaishi, który skomponował wiele fenomenalnych ścieżek dźwiękowych do masy kultowych anime. Kawałki takie jak "Inorganic Tower", "Shade - The Sacred Sword", "Kaze o Atsumete", czy też "Izunai" są niesamowicie klimatyczne i natychmiast wpadają w ucho, dzięki czemu bardzo fajnie słucha się ich również poza samym filmem. Świetny jest także ending - "Soldiers of Zachs". Rytmiczny i bardzo fajnie zaśpiewany, z pewnością sprawi, że mimowolnie będziecie wystukiwać palcem jego rytm.
Wypadałoby wspomnieć jeszcze słowem o grze aktorskiej. Ta jest całkiem dobra. Nie jakaś zjawiskowa, ale solidna. Każdy z bohaterów brzmi przekonująco, a seiyuu tych bardziej zwariowanych bawią się też odpowiednio swoim głosem, aby wydobyć z nich całe ich dziwactwo. Z bardziej znanych nazwisk usłyszymy tutaj Kazukiego Yao (Judau z "Mobile Suit ZZ Gundam", Shinobu z "Dancougi") czy też Miinę Tominaga (Noa z "Patlabora", Yahiko z "Kenshina")

"Birth" to film kierowany głównie do koneserów dobrej i szalonej animacji. Fabularnie nie powala, jednak oczarowuje pięknym wykonaniem oraz rytmiczną muzyką. Jest to produkcja idealna, jeśli chcecie pokazać głuptakom uważającym, że stare anime były brzydkie, że są w błędzie. Wielka szkoda, że w dzisiejszych czasach takie produkcje już raczej nie powstają.

Typ Anime - OVA

Rok produkcji - 1984
Pełny Tytuł: „Birth”

 Reżyseria: Shinya Sadamitsu
Scenariusz: Junki Takegami
Muzyka: Joe Hisaishi

Gatunek: Science-Fiction, Przygodowy, Komedia, Akcja
Liczba Odcinków: 1
Studio: Kaname Productions
Ocena Recenzenta: 7/10

-"Birth" było jedną z pierwszych OVA, jakie pojawiły się na rynku. Swymi wizualiami postawił zatem bardzo wysoko poprzeczkę innym tytułom kierowanym na rynek domowy.

-Wspomniana śliczna Rasa bazowana jest na... żonie Kanady. Pracę nad "Birth" rozpoczął on niedługo po tym, jak ją poślubił, i chciał w ten sposób pokazać jak bardzo ją kocha.

-"Birth" trafiło także do Polski. Wydane u nas zostało pod tytułem "Świat Talizmanu".

Screeny:

Wielka przygoda w dystopijnej przyszłości - "DT Eightron" (1998)

Sesja w końcu za mną, dzięki świętom Zmartwychwstania Pańskiego mam w końcu trochę wolnego, a zaległe modele poskładane. Można zatem w końcu poświęcić trochę czasu kochanemu blogowi, który pewnie zaczynał się już czuć samotny i porzucony. Na warsztat weźmiemy dziś prawdziwy "ukryty klejnot", o którego istnieniu nie ma pojęcia 99% chińskobajkowego fandomu. Zaskakująco fajną i wciągającą, choć niepozbawioną wad serię przygodową osadzoną w dalekiej, post-apokaliptycznej przyszłości - "DT Eightron"

Daleka przyszłość. W wyniku licznych wojen oraz klęsk żywiołowych, ziemia została totalnie zniszczona i jej powierzchnia absolutnie nie nadaje się do zamieszkiwania. W związku z tym ludzkość buduje olbrzymie podziemne miasta, będące perfekcyjnymi utopiami. Niestety, w wyniku pogarszającego się stanu planety, miasta te bardzo szybko zaczynają tracić ze sobą kontakt, aż w końcu każde z nich zostaje pozostawione samemu sobie i stopniowo popada w ruinę...

Jednym z ostatnich ocalałych miast jest Datania - zamieszkana wyłącznie przez dzieci, perfekcyjnie zorganizowana utopia, której "zrobotyzowani" mieszkańcy zmuszani są do pracy nad tajemniczym urządzeniem. Każde odstępstwo od normy w Datanii jest karane i natychmiast naprawiane za pomocą tzw. "Reset System", który całkowicie wymazuje uczucia i wspomnienia człowieka, czyniąc z niego perfekcyjnego pracownika.
Pewnego dnia nastoletni Shu wraz z kilkoma kolegami wyrywają się spod kontroli systemu i postanawiają uciec na powierzchnię. Są bowiem pewni, że władze Datanii nie mówią im całej prawdy i na zewnątrz musi coś być. Bardzo szybko zostają jednak pochwyceni. Wszyscy, poza Shu, któremu cudem udaje się uciec. Niedługo potem chłopiec spotyka grupkę rebeliantów z powierzchni - "Returners" - wspieranych przez tajemniczą istotę nazywaną "Eightron". Wyjaśniają mu oni, że Datania w istocie ukrywa prawdę przed mieszkańcami i że na powierzchni, mimo nieprzyjaznych warunków, ciągle jeszcze żyją ludzie. Ludzie, którzy nie godzą się na to, by ich wolność była ograniczana przez system.  

Niedługo potem "Returners" dowiadują się o istnieniu jeszcze jednego miasta utopii - Amaroute - będącego podobno prawdziwym rajem, w którym ludzkość żyje bez żadnych zmartwień i ograniczeń. Postanawiają się tam udać, a Shu postanawia wyruszyć wraz z nimi. Tak oto rozpoczyna się wielka podróż, w trakcie której nasi bohaterowie przeżyją wiele przygód, stawią czoła licznym niebezpieczeństwom oraz odkryją wiele szokujących tajemnic.

O "DT Eightron" przeczytałem po raz pierwszy kilka lat temu, w jednym z tematów na 4chanie, poświęconych niszowym i zapomnianym tytułom. Anony nie wypowiadały się o serii jednak zbyt pochlebnie, nazywając ją nudnawą kopią NGE, której fabuła prowadzi do nikąd. Nauczony jednak przez doświadczenie, że zawsze najlepiej przekonać się o jakości danego dzieła samemu, postanowiłem mimo wszystko po tytuł ten sięgnąć. Jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że "Eightron" jest naprawdę fajną serią. Historia rozkręca się bardzo powoli, ale potrafi cholernie wciągnąć, a przeżywane przez bohaterów przygody są ciekawe i zróżnicowane. Twórcy mieli mnóstwo naprawdę fajnych pomysłów i nie raz, nie dwa byłem zaskoczony tym, jak kreatywne potrafiły być poszczególne odcinki. Cholernie podobał mi się zwłaszcza epizod z miastem śpiewaków. Bardzo fajnie został w nim poruszony temat stopniowego upadku kultury człowieka. Zdarzały się, oczywiście, też i gorsze epizody, ale całość oglądało mi się naprawdę przyjemnie. Dużą siłą serii jest także świat przedstawiony - pogrążona w ruinie, wyniszczona przez człowieka przyszłość wygląda ponuro i przerażająco. Przemierzane przez bohaterów pustkowia oraz ruiny cywilizacji zgrabnie budują aurę tajemniczości oraz niepokoju. Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie również to, jak trafnie show pokazuje wizję dystopijnej przyszłości. Sama Datania zaś niezwykle zaintrygowała mnie tym, że pod wieloma względami cholernie przypomina "Wyspę" Aldousa Huxleya. Zwłaszcza pod względem tego, jak duży nacisk kładzie na kontrolę swych mieszkańców.

"DT Eightron" nie jest jednak serialem idealnym. Tu i ówdzie pojawiają się drobniejsze dziury fabularne, które co prawda nie psują jakoś szczególnie całokształtu bajki, ale jednak są. Strasznie rozczarowujące jest samo zakończenie - chaotyczne, pospieszane i praktycznie nic nie wyjaśniające. Kolejnym, sporym problemem, jest tytułowy Eightron. Nie dość, że dowiadujemy się o nim bardzo niewiele, to jeszcze bardzo często jest wykorzystywany przez twórców jako Deus Ex Machina i za pomocą swych - chwilami naprawdę przegiętych - mocy, wyciąga bohaterów z praktycznie każdych tarapatów. W wyniku tego, show nie trzyma nigdy w zbytnim napięciu, bowiem z góry wiemy, że co by się nie stało, Eightron i tak wszystkich ocali. Dopiero w późniejszej części serii jego ingerencja zostaje trochę ograniczona i bohaterowie muszą sobie radzić sami.

Skoro już przy bohaterach jesteśmy - wypadają oni naprawdę fajnie i są chyba najlepszym, co show ten ma do zaoferowania. Każdy z nich ma własną, wyraziście zarysowaną osobowość oraz charakter, a i interakcje pomiędzy nimi ogląda się naprawdę fajnie. Każdy z bohaterów przechodzi też całkiem spory rozwój. Bardzo podobał mi się pod tym względem zwłaszcza Shu. Mimo że z reguły nie przepadam za wyzbytymi z emocji, miałkimi bohaterami, to akurat on zapunktował u mnie cholernie. Świetnie pokazano jego zagubienie w nowej rzeczywistości, to jak stopniowo uczy się coraz więcej o otaczającym go świecie i relacjach międzyludzkich, i jak w końcu zaczyna podejmować własne decyzje, i kierować swoim losem. Shu nie jest też człowiekiem głupim. Choć z początku wydaje się naiwnym nieogarem, tak bardzo szybko pokazuje, że jest cholernie bystry i potrafi wyjść obronną ręką nawet z najtrudniejszej sytuacji.

Antagoniści też są całkiem ciekawi, może za wyłączeniem głównego złego. Nie są oni tylko i wyłącznie bezwzględnymi niemiluchami, a faktycznymi ludźmi, oszukiwanymi po prostu przez okrutny system. Zwłaszcza Nines prezentuje się bardzo fajnie. Człowiek z niego niezwykle inteligentny, więc bardzo szybko zaczyna dostrzegać, że Datania nie mówi swym mieszkańcom wszystkiego i rozpoczyna własne poszukiwania prawdy. Szkoda mi jedynie, że nie poznajemy trochę lepiej jego przeszłości. Zostaje ona nam jedynie pobieżnie przybliżona za sprawą kilku flashbacków.

Oprawa graficzna bajki jest, niestety, strasznie słaba. Wyraźnie widać, że twórcy nie dysponowali zbyt wielkim budżetem i musieli oszczędzać tak bardzo, jak to tylko możliwe. Animacja nie zachywca - ruchy postaci są trzeszczące i momentami dość nienaturalne, choreografia walk jest strasznie byle jaka, powtarzanych oraz statycznych ujęć jest tu istne zatrzęsienie, a jakby tego było mało, sporo tu naprawdę oczywistych wpadek - bohaterowie odwracają się w nie w tą stronę, co trzeba, momentami z niewiadomych przyczyn się teleportują, innym razem znowuż zmieniają się im kolory. Projekty postaci również nie zachwycają - są strasznie proste i niedbałe, zdarza się, że ze sceny na scenę rysowane zupełnie inaczej, a ich twarze często są wykrzywiane przez tak dziwaczne grymasy, że ciężko nie parsknąć śmiechem. Bardzo ładnie prezentują się jednak tła. Utrzymane w brudnych i ponurych barwach, pełne zrujnowanych budynków oraz innych pozostałości cywilizacji, tworzą świetny klimat i bardzo dobrze wyraźnie pokazują, jak nieprzyjazna dla ludzkości jest Eightronowa przyszłość.

Muzyka też raczej nie zachwyca. Znajdzie się kilka niezwykle klimatycznych utworów oraz jedna naprawdę świetna piosenka, ale ogółem nie powiedziałbym, żeby ścieżka dźwiękowa Eightrona była jakimś arcydziełem. Czasami też niektóre kawałki używane są w niezbyt odpowiednich sytuacjach, przez co skutecznie rujnują klimat. Bardzo dobrze wypada jednak gra aktorska. Postacie brzmią świetnie i przekonująco, a w ich głosach wyraźnie słychać każdą z emocji. Sporo tutaj też całkiem znanych nazwisk - usłyszeć tu można takich seiyuu jak m.in Nobutoshi Canna (Axel Almer z "Super Robot Taisen", Lancer z serii "Fate"), Hoshi Soichiro (Kira Yamato z "Gundam SEED", Arrow Rygart z "Break Blade") Junichi Suwabe (Omega Zero z "MegaMan Zero", Advent z "Dai-3-ji Super Robot Taisen Z"), czy też Natsuki Rio (Sion Eltnam Atlasia z "Melty Blood", Yamazaki Linna z "Bubblegum Crisis").

"DT Eightron" to prawdziwy szlachetny kamyczek, który zaginął gdzieś w pomroce dziejów. Trochę nieociosany, ale jednak nadal zdecydowanie wart uwagi. Choć nie zachwyca pod względem graficznym, to jednak mocno punktuje ciekawą historią, intrygującym światem przedstawionym oraz świetnymi bohaterami. Jak najbardziej polecam, zwłaszcza jeśli lubicie dystopijne klimaty oraz serie osadzone w post-apokaliptycznym świecie.

Typ Anime - Seria Telewizyjna

Rok produkcji - 1998
Pełny Tytuł: „DT Eightron”

 Reżyseria: Masami Hata
Scenariusz: Kishima Nobuaki
Muzyka: Hiroyuki Nanba

Gatunek: Science-Fiction, Przygodowy,
Liczba Odcinków: 26
Studio: Sunrise
Ocena Recenzenta: 6/10

Screeny:

Recenzja Figurki - SEGA High Grade Figure - Nishiki Nakajima ze "Strike Witches"

Jako że dawno nie było na blogu żadnej zabawki, dzisiaj przyjrzymy się bliżej kolejnej "Samolodupie" z mojej kolekcji. Poznajcie Nakajimę Nishiki, członkinię oddziału 504th Joint Fighter Wing - "Ardor Witches".

Zacznijmy standardowo od ceny, wysokości i innych tego typu pierdół:

TYP FIGURKI: Prize Figure

SERIA FIGUREK: High Grade Figure

SERIA: Strike Witches

POSTAĆ: Nishiki Nakajima

PRODUCENT: SEGA
RZEŹBIARZ: Me-n

MATERIAŁY: ABS, PVC

WYSOKOŚĆ: Ok.17 cm
SKALA: Brak Danych

CENA: ok. 65zł

DATA WYDANIA: 28 Marca 2014 roku

NAKŁAD: Standardowy

SKLEP: -

Figurkę otrzymałem w prezencie od swojego dobrego przyjaciela - Ranalcusa - razem z całą masą innych fantów, na których opisanie również wkrótce przyjdzie pora. Jest to druga Prize Figure oraz druga figurka ze "Strike Witches" w mojej kolekcji. Dla ludzi nieobeznanych w zabawkowej terminologii - "Prize Figure" są to figurki, które można wygrać w loterii albo też wyciągnąć z popularnego automatu z "łapką". Z tego też powodu są to z reguły zabawki dużo tańsze i nieco gorszej jakości, niż typowe statuetki. Nie oznacza to jednak, że są jakieś okropnie brzydkie - och, skądże znowu! Wiele "Prize Figure" nadal prezentuje się naprawdę bardzo ładnie, a niektóre z nich są nawet uznawane przez kolekcjonerów za najprawdziwsze "Święte Graale". A jak jest w przypadku naszej dzisiejszej bohaterki? Zaraz się przekonamy.

Oficer Nishiki Nakajima jest jedną z mniej znanych bohaterek uniwersum "Strike Witches", zwłaszcza dla tych, którzy mieli styczność jedynie z serialem animowanym. Pojawia się ona w nim bowiem tylko przez krótką chwilkę, w epizodzie 12-tym drugiego sezonu. Większą rolę miała okazję odegrać w komiksach "Sōkū no Otome-tachi" i "Strike Witches Kurenai no Majo Tachi" oraz grze wideo "Strike Witches: What I Can Do Along With You - A Little Peaceful Days", wydanej na Sony PSP. 

Mimo że należy do mniej popularnych postaci, Nishiki odgrywa w uniwersum "Strike Witches" bardzo ważną rolę. Z racji tego, że jej rodzice są silnie powiązani z "Nagashima Flight Legs", nasza bohaterka zajmuje się testowaniem produkowanych przez nich "Striker Units" (samoloto-podobnych urządzeń zakładanych na nogi, które umożliwiają bohaterkom latanie). To właśnie dzięki niej możliwe stało się używanie takich modeli jak Ki-44 oraz Ki-44-III, wyposażonego w potężny silnik z Liberion. Oprócz testowania nowych modeli "Striker Units", Nishiki zajmuje się także szkoleniem nowych rekrutów w ich używaniu. Dlatego też bardzo często podróżuje pomiędzy Fuso oraz Europą. Nishiki miała też okazję walczyć u boku tak słynnych wiedźm jak Gertrud Barkhorn, czy też Erica Hartmann. Niestety jednak, zupełnie one o niej potem zapomniały...

W walce Nishiki polega na czystej mocy, dlatego też stosuje głównie dużego kalibru giwery o wielkiej sile ognia. Z powodu swych częstych wizyt w Europie zaadaptowała też nietypową dla innych wiedźm z regionu Fuso taktykę "zanurkuj i wzbij się".

Z charakteru Nishiki jest bardzo bezpośrednia i niektóre rzeczy bierze zbytnio na serio. Ma jednak naturalny talent do opiekowania się młodszymi koleżankami, przez co często postrzegana jest przez nie jako starsza siostra. W wolnych chwilach zajmuje się zamiataniem bazy oraz konserwacją pasu startowego. Jej familiar (zwierzak przypisany każdej wiedźmie) to Ocelot.

Postać Nishiki bazowana jest na japońskim myśliwcu Nakajima Ki-44, nazywanym też "nishiki tanza sentouki", stąd jej imię i nazwisko.

Tyle o samej postaci, przyjrzyjmy się teraz bliżej figurce.

RZEŹBA I MALOWANIE

Jak na figurkę ze "Strike Witches" przystało, Nishiki została wyrzeźbiona w bojowej, zawieszonej w powietrzu pozie. Groźna mina, wygięty ogon oraz przygotowane do wystrzału działo Ho-301 zdecydowanie dodają jej dynamizmu i sprawiają, że wydaje się ona być w ruchu. Wrażenie to psują jednak trochę śmigła na "Striker Units". Dużo lepiej wyglądałyby w ruchu, aniżeli w stanie spoczynku. Poza tym jednak do pozy żadnych zastrzeżeń nie mam.

Patrząc na figurkę z daleka nie dostrzega się raczej żadnych większych wad w malowaniu czy łączeniu części. Kiedy jednak przyjrzymy jej się z bliska, dopatrzymy się niestety kilku drobnych niedoskonałości. 

Na początek okolice uszu i grzywka. O ile same uszy wyglądają uroczo, tak już sposób, w jaki zostały przytwierdzone do głowy, pozostawia trochę do życzenia. Z grzywką z kolei jest taki problem, że w niektórych miejscach jest nierówno odlana, oraz dostrzec można pojedyncze cieniutkie linie plastiku między kosmykami. Nie jest to co prawda coś okropnie widocznego, ale przy oglądaniu figurki z bliska trochę psuje całokształt.

Kolejną, acz już zdecydowanie mniej zauważalną niedoskonałością są drobne grudki plastiku w okolicach ust oraz na górze munduru, przy guzikach. Przyznam szczerze, że dopóki nie zacząlem robić figurce zdjęć do recenzji, w ogóle ich nie zauważyłem. Myślę, że jest to wpadka dosyć łatwa do usunięcia - delikatna operacja pilniczkiem, tudzież papierem ściernym powinna załatwić sprawę.

Najbardziej rażącą niedoskonałością w figurce jest jednak sposób, w jaki połączono ręce z korpusem. Szczeliny są okropnie szerokie i widoczne gołym okiem nawet z większej odległości. Na całe szczęście, znajdują się one na plecach, dzięki czemu wystarczy postawić figurkę tak, by nie było ich widać.

O ile sama rzeźba pupy bohaterki jest bardzo w porządku, tak już malowanie na majtkach pozostawia sporo do życzenia. Wygląda dość nieestetycznie i skutecznie psuje "charm point" Nishiki.

Dłoniom też przydałoby się trochę więcej detali

Patrząc na te wszystkie wady trzeba jednak pamiętać, że jest to po prostu Prize Figure, a nie kosmicznie droga statuetka. W takim wypadku można przymknąć nieco oko.

Pochwalić muszę jednak "Striker Units". Wykonane zostały z pieczołowitością i dbałością o każdy detal, a metaliczna farba sprawia, że wyglądają jak prawdziwe

Bardzo ładnie prezentuje się także ogonek.

PODSTAWKA

Przeglądając w internecie zdjęcia różnych "Prize Figure" zauważyłem, że większość z nich ma bardzo proste i nijakie podstawki. Jakież było zatem moje zaskoczenie, kiedy ta od Nishiki okazała się być pomysłowa i bardzo ładna. Na przezroczystym kawałku plastiku namalowano magiczny krąg, pojawiający się pod nogami wiedźmy gdy używa ona swej magii. Przy odpowiednim oświetleniu podstawka bardzo fajnie odbija też światło, sprawiając że magiczny symbol jakby świeci. Dodatkowo "zaczepkę" na figurkę umiejscowiono w takim miejscu, że przestaje być widoczna w momencie ustawienia zabawki na swoim miejscu. Wszystko to zdecydowanie na plus.

Na spodzie podstawki umieszczono też tradycyjnie nazwę firmy odpowiedzialnej za zabawkę i inne pierdoły.

PUDEŁKO

Pudełeczko jest bardzo proste. Nie ma na nim nawet okienka, przez które możemy podziwiać figurkę przed wyciągnięciem jej. Ot, kartonowy prostopadłościan, na którym wymalowano niebo i logo oddziału, z którego pochodzi bohaterka. Dobrze spełnia funkcję przechowawczą, ale raczej nie cieszy zbytnio oczu.

Na jednej ze ścian pudełka znajduje się także instrukcja, jak poskładać figurkę

Logo oddziału 504th Joint Fighter Wing - "Ardor Witches", do którego należy Oficer Nakajima.

PODSUMOWANIE

Nishiki jest całkiem ładną, choć niepozbawioną wad figurką. Punktuje dynamiczną pozą, świetnie odwzorowanymi "Striker Units" oraz podstawką, jednak kuje w oczy trochę byle jakie wykonanie niektórych szczegółów samej postaci. Trzeba jednak pamiętać, że jest to Prize Figure, zatem kupując zabawkę tego typu, musimy być na takie wpadki po prostu przygotowani. 

Jeśli jesteście fanami Nishiki i potraficie przymknąć oko na drobne niedoskonałości, to figurkę możecie śmiało kupić. Jeśli jednak drażni wasz każda wtopa przy odwzorowywaniu waszej waifu, to lepiej poczekajcie. Może kiedyś Alter czy inna firma zacznie robić figurki innych samolodupowych dziewczynek, niż najpopularniejsza ekipa z 501st. Na koniec jeszcze kilka bonusowych fotek z Eilą.

OCENA KOŃCOWA:

Rzeźba: 7/10

Malowanie: 8/10

Poza: 8/10

Podstawka: 7/10

Pudełko: 5/10

Cena/Jakość: 7/10

Kto będzie bohaterem następnej figurkowej recenzji? Tym razem już bez zagadek - pozostajemy w samolotowych klimatach, acz bierzemy pod lupę postać spoza Samolodupowego uniwersum. Następnym razem przyjrzymy się pięknej Stiletto z linii "Frame Arms: Girls" od Kotobukii. Do zobaczenia!

Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego! - "Anime Sanjuushi" (1987)

Dojrzałych i udających takowe anime na dziś już dość. Przejdźmy teraz do czegoś znacznie lżejszego i przyjemniejszego - kolorowej i wciągającej bajki dla dzieci. Ostatnim tytułem na dziś jest 52-odcinkowa seria na podstawie słynnej powieści Alexandre Dumasa - oto "Trzej Muszkieterowie" w wersji anime. 

Akcja anime rozgrywa się w roku 1625 we Francji, za panowania króla Ludwika XIII. Młodzieniec imieniem D'Artagnan wdaje się w bójkę z synem hrabiego, gdyż uważa, że słoń jest większym zwierzęciem, niż krowa należąca do bogacza. By udowodnić swoją rację, wyrusza do Paryża, w którym to podobno można olbrzymiego ssaka zobaczyć. Nasz bohater już na samym początku ładuje się w niezłe tarapaty - zostaje okradziony ze swych oszczędności, obraża młodą piękną damę, a jakby tego było mało, w wyniku nieporozumienia wdaje się w bójkę ze słynnymi trzema muszkieterami. Całą aferę udaje się jednak szybko odkręcić i po krótkiej potyczce z żołnierzami kardynała Richelieu, czwórka szermierzy zostaje bliskimi przyjaciółmi. Wspólna walka motywuje również D'Artagnana do zostania muszkieterem. Nie będzie to jednak takie proste - kapitan muszkieterów Treville nie chce bowiem wyrazić na to zgody, gdyż uważa młodzieńca za zbyt nieokrzesanego i naiwnego. D'Artagnan nie zamierza jednak się poddawać i szuka sposobu, by udowodnić że jest gotów pełnić tę zaszczytną funkcję. Okazja ku temu nadarzy się już wkrótce, kiedy to nasz bohater stanąć będzie musiał w obronie honoru królowej Anny, przeciwko której knują niecny kardynał Richelieu i jego poplecznicy.

Na animowanych "Trzech Muszkieterów" natknąłem się przez całkowity przypadek, przesłuchując na YouTube kompilacje piosenek ze starych anime. Świetny, wpadający w ucho opening bajki oraz sympatyczne projekty postaci bardzo przypadły mi do gustu, w związku z czym natychmiast rozpocząłem poszukiwania tytułu. Niestety, po przekopaniu sporej części internetów, udało mi się jedynie trafić na tłumaczenie francuskie oraz niekompletne rosyjskie suby. Zrezygnowany już miałem sobie odpuścić, kiedy nagle w proponowanych wideo na YT wyskoczył mi pierwszy epizod po angielsku. Jak się okazało, pewien Francuz zauważył, że wielu ludzi bardzo chciało tytuł ten obejrzeć i postanowił przełożyć go na angielski. Tłumaczenie wyszło mu co prawda nieco toporne, pełne gramatycznych błędów, jednak na tyle zrozumiałe, że bajkę spokojnie dało się obejrzeć. Uradowany zasiadłem więc do seansu. I bawiłem się naprawdę wyśmienicie, bowiem choć "Anime Sanjuushi" jest luźną adaptacją, kierowaną głównie do widzów młodszych, to popisać się może naprawdę fajną, ciekawą fabułą, pełną intryg i zaskakujących zwrotów akcji. Choć pierwsze kilka odcinków serii może się wydać nieco monotonne, to nie ma co się zrażać, bowiem bajka bardzo szybko nabiera tempa i nie pozwala się oderwać aż do samego końca. Zwłaszcza wątek z diamentami królowej Anny oraz Żelazną Maską cholernie mi się podobały i zaskoczyły pomysłowością. Ostatnią serią dla dzieci, która tak strasznie mnie wciągnęła, był chyba "Ryu Knight". Bardzo miłym zaskoczeniem było też dla mnie to, że serial jest całkiem poprawny historycznie. Poza kilkoma drobnymi odstępstwami i uproszczeniami, bajka świetnie ukazuje siedemnastowieczną Francję i jej relacje z sąsiednimi państwami. Nie jest to oczywiście seria tak mocno oparta na faktach jak "Róża Wersalu", jednak wciąż wypada całkiem dobrze.

Kolejną miłą niespodzianką były dla mnie świetnie napisane postacie. Już sam D'Artagnan jest niesamowicie naturalnym i sympatycznym bohaterem, błyskawicznie zaskarbiającym sobie sympatię widza. Swą odwagą oraz nieustępliwością z pewnością zaimponuje także dzieciakom i będzie je motywował do pracy nad sobą. Świetnie wypadają też wszelkie postacie kobiece. Fakt, że stare bajki dla dzieci mają nierzadko dużo lepiej napisane kobitki, aniżeli sporo dzisiejszych tytułów, nigdy nie przestanie mnie zadziwiać. Zarówno Aramis, Konstancja, czy też Milady to fantastyczne bohaterki. Nie są to użalające się nad sobą damulki w opresji, które w kółko trzeba ratować, albo też słodkie idiotki, będące jedynie tanim fanserwisem. Każda z nich odgrywa w serialu kluczową rolę i kiedy przyjdzie co do czego, to radzą sobie one nie gorzej, niż mężczyźni. A wiecie, że to jeszcze nie koniec pochwał dla postaci? Bardzo do gustu przypadli mi też antagoniści. Nie są to generyczni źli czyniący zło dla samego czynienia zła. W każdym z nich siedzi również dobro i kiedy wymaga tego sytuacja potrafią odłożyć swe animozje na bok i połączyć siły z D'Artagnanem, by wspólnie zapobiec zagrażającemu Francji niebezpieczeństwu. Bomba!

Pod względem oprawy audiowizualnej nie jest to może najpiękniejszy tytuł lat 80-tych, ale zdecydowanie daje radę. Projekty postaci są bardzo ładne i miłe dla oka, a przy tym odpowiednio zróżnicowane, dzięki czemu nie ma tutaj przypadku identycznych twarzy, który jest zmorą wielu dzisiejszych tytułów. Bardzo podobały mi się też kostiumy bohaterów, idealnie wpasowujące się w okres przedstawiony w bajce. Kapelusze z pióropuszami, pięknie zdobione suknie, mundury z charakterystyczną szatą z krzyżem - wszystko to tu znajdziecie. Podobnie wygląda sprawa z tłami - nie dość, że są szczegółowe i kolorowe, to jeszcze poprawne historycznie. Wprawne oko dopatrzy się tu nawet wielu słynnych historycznych budowli. Jeśli chodzi zaś o animacje, to wypada różnie. Na ogół nie wybija się ponad średnią, jednak ma kilka naprawdę fajnych momentów. Niestety, w drugiej połowie serii coraz częstsze są spadki jakości oraz oszczędności. 

Muzyka jest świetna. Już na samym początku wita nas rytmiczny, wpadający szybko w ucho opening, zapowiadający przyjemną bajkę pełną niezwykłych przygód. Równie dobrze prezentuje się także ending, zapraszający do ponownego spotkania w kolejnym odcinku. Obie piosenki wykonuje słynna Noriko Sakai, znana choćby ze świetnych piosenek z kultowego "Gunbustera". Sam soundtrack serii też jest świetny i klimatyczny, co nie powinno być niespodzianką, bowiem odpowiada zań niezwykle utalentowany kompozytor - Kouhei Tanaka. Prawdę mówiąc jednak, moim zdaniem przydałoby się w ścieżce dźwiękowej więcej utworów. Niektóre kawałki bowiem powtarzane są tak często, że nudzą się bardzo szybko i nie wywołują już takich emocji, jak za pierwszym razem. Co do gry aktorskiej - jest fantastyczna. Każdy z bohaterów brzmi naturalnie i przekonująco, a dialogów słucha się z prawdziwą przyjemnością, czemu nie ma co się dziwić. Obsada "Anime Sanjuushi" to bowiem takie sławy jak Akira Kamiya (Ryuzaki Kazuya z "Daimosa", Ryoma z "Getter Robo"), Hirano Fumi (Lum z "Urusei Yatsura"), czy też Hidaka Noriko (Kikyou z "Inuyashy", Noriko z "Gunbustera"). 

"Anime Sanjuushi" to jedna z najfajniejszych serii dla dzieci, jakie miałem okazję obejrzeć. Punktuje świetną muzyką, wciągającą, pełną intryg fabułą, sympatycznymi bohaterami oraz bardzo dobrą grą aktorską. Szkoda mi strasznie, że póki co bajkę można obejrzeć jedynie w wątpliwej jakości na YouTube. Mam nadzieję, że zainteresuje się nią kiedyś jakaś grupa fansuberska, przekładająca na zrozumiały dla ogółu język. Zdecydowanie polecam - świetny show dla całej rodziny.

Typ Anime - Seria Telewizyjna

Rok produkcji - 1987
Pełny Tytuł: „Anime Sanjuushi” ("The Three Musketers Anime")

 Reżyseria: Yuyama Kunihiko
Scenariusz: Tanumi Yasao
Muzyka: Kouhei Tanaka

Gatunek: Komedia, Dramat, Romans, Historyczny
Liczba Odcinków: 52
Studio: Studio Gallop
Ocena Recenzenta: 7/10

Screeny: